توکای مقدس من را به بازیی دعوت کرده که چند روزی فکرم را مشغول کرد ...
توکای عزیز:
در چند روز گذشته که به وطن فکر میکردم فهمیدم که افکار متناقضی در این زمینه دارم!!!!!  به مرز اعتقادی ندارم و معتقدم که یک کره زمین داریم و متعلق به تمام مردم دنیا است ولی تا هنگامی که مرز های بین المللی هستند تمامیت ارضی وطنم برای من مهم است و هیچ بیگانه یا خودی حق جدا کردن قطعه ای از این خاک را ندارد.
از هنر داوینچی و بتهون لذت میبرم اما به هنر توکا نیستانی و ابوالحسن صبا افتخار میکنم چون هم وطنم هستند،با اینکه هیچکدام هنگام به دنیا آمدن حق انتخاب کردن وطنشان را نداشتند!!!!!
به کتیبه کوروش افتخار میکنم اما معتقدم به گذشته ای که در آن نقشی نداشته ام نباید افتخار کنم.
هنوز با شنیدن سرود ای ایران ای مرز پرگهر ،چشمانم بدون دلیل پر از اشک می شود.
وطن برای من یادآور ،ایست بازرسی های شبانه نیروهای بسیجی ،مردم مذهبی،کتیبه کوروش، پرچم سه رنگ ایران (چه با شیر و خورشید چه با الله )،تخت جمشید،فردوسی،شاه عباس،کارت سوخت،زیرزمین ساختمان نیروی انتظامی خیابان وزرا،خزرشهر،خلیج فارس،عذاداری های مذهبی....می باشد.
دوست داشتم بنویسم به وطنم افتخار میکنم ولی این افتخار مال گذشتگان است .در حال حاضر فقط باید بنویسم که وطنم را دوست دارم چون در آن به دنیا آمدم .